یک عمر روی تنگ حقیری که داشتم

ناچار نام برکه و دریا گذاشتم


از جنگ در برابر تقدیر خویشتن

هرگز به جز شکست نصیبی نداشتم


من زخم های کاری بسیار خورده ام

از تخم باوری که در این سینه کاشتم



گیرم که بال دارم و یک آسمان ولی

پرواز را درون قفس جا گذاشتم

 

ازشعرهای هم دانشگاهی خوبم استادفرخ حاج علی

/ 0 نظر / 4 بازدید